Ars Cameralis Silesiae Superioris


Ⅱ Festiwal Ars Cameralis 1993

|


Celem Festiwalu jest odnowienie formy kameralnej, która zamierała w ciągu ostatniego półwiecza w Polsce. Uczestnicy Festiwalu muszą sięgać po dzieła kameralne już istniejące, mobilizować on winien także twórców do tworzenia nowych — choćby na potrzeby tej imprezy.

Dlaczego na Górnym Śląsku? — Małe formy w sztuce związane są z tradycyjnym modelem funkcjonowania życia artystycznego w tym regionie. Słynął on niegdyś z działalności wielu małych zespołów śpiewaczych, tanecznych czy teatralnych. Przetrwały one do dzisiaj, ale są już nieliczne.

Cechą Górnego Śląska jest unikatowa w skali Europy, a może i świata, policentryczność ośrodków kultury — sztuka kameralna stwarza możliwość przywrócenia i utrwalenia tego układu, nie jest ona bowiem związana z jednym miejscem, ale może równomiernie i równorzędnie obejmować cały region. Prowadzi to do nobilitacji wielu miejscowości i odradzania się ich dawnego znaczenia lub budowania go od podstaw.

Oczekuje się, że Festiwal poprzez kulturę będzie integrować:

region: 
wewnętrznie — ma się odbywać na terenie całego Górnego Śląska, jego części polskiej (województwa: bielskie, częstochowskie, katowickie, opolskie) oraz czeskiej (Ziemie: Karniowska, Opawska, Zaolzie, Złote Góry)

zewnętrznie — jest okazją do spotkań artystycznych, w których biorą udział twórcy, wykonawcy oraz odbiorcy sztuki reprezentujący różne regiony, a szczególnie regiony sąsiednie: Małopolskę, Słowację, Morawy, Czechy, Dolny Śląsk, Wielkopolskę i Łęczycko-Sieradzkie

społeczeństwo — różne jego kręgi: rodzinę, kręgi przyjacielskie i koleżeńskie, społeczności wsi, dzielnicy, osiedla itp., pokolenia

grupy społeczne: twórców, wykonawców, odbiorców, krytyków, impresariów, mecenasów oraz różne formy sztuki.

Językami oficjalnymi Festiwalu są: czeski, polski i słowacki.
Forma kameralna jest potrzebna społeczeństwu, sprzyja bowiem przywracaniu mu podmiotowości niszczonej w epoce totalitaryzmów. Pobudzając do osobistych przeżyć i refleksji, kształtuje aktywne i twórcze postawy tak niezbędne we wszystkich dziedzinach życia.

Kameralistyka zaspokaja naturalne potrzeby ludzi do refleksji — ściszonej i głębokiej, do spotkań, w których dominuje radość bycia z innymi, wspólna zabawa, wzruszenie, które wyzwalają ciekawość świata i ludzi, tolerancję, budują świadomość zakorzenienia i wspólnoty, burzą poczucie samotności w anonimowym tłumie osób zdominowanych przez show, a nie wewnętrzne przeżycia.

Festiwal powinien odgrywać znaczną rolę dydaktyczną: inspirować lokalne społeczności do własnych działań twórczych, mobilizować do prezentowania dorobku również poza granicami miejsca swego zamieszkania czy nawet regionu, uczyć poprzez przykład — nie tylko przekazywać wzorce artystyczne, ale także wzorce upowszechniania kultury, wywoływać potrzebę przeżyć artystycznych i to zarówno w twórcach — inspirując ich, jak i odbiorcach — rozbudzając zainteresowanie sztuką oraz potrzebę odczuć i wzruszeń związanych z jej odbiorem.

Sztuka kameralna wymaga, z natury rzeczy, wysokiego poziomu artystycznego (w monumentalnych dziełach łatwiej ukryć niedostatki) — stawia ogromne wymagania twórcom i kształci ambitnych odbiorców.

Festiwal ma być okazją do zaprezentowania, a tym samym promocji, dorobku uczniów i pedagogów szkół artystycznych regionu. Wspólne działania sprzyjają dialogowi pokoleń twórców.

Kameralistyka umożliwia organizowanie spotkań w różnych przestrzeniach: rozlicznych wewnętrznych — w kościołach, kaplicach, domach parafialnych, domach kultury, klubach, kawiarniach, domach prywatnych, nawet w mieszkaniach oraz w plenerach.

Festiwal Kameralistyki spełniać winien ogromną rolę upowszechnieniową: sztuka może być prezentowana wszędzie, na co dzień i od święta, o różnych porach dnia, ze względu na wielość i różnorodność ośrodków, w których odbywają się imprezy i spotkania, ma potencjalnie ogromną publiczność.

Założeniem Festiwalu jest organizowanie interdyscyplinarnych imprez artystycznych, dzięki czemu będą mogły się integrować różne dziedziny sztuki — muzyka, plastyka, teatr, literatura, taniec, scenografia, choreografia, film, muzealia, itp.

Festiwal może sprzyjać odtworzeniu zwyczaju, szczególnie pożądanego w trudnych — także dla twórców i odbiorców sztuki — czasach, że to artysta przyjeżdża do publiczności, a nie odwrotnie. Model ten sprawdził się w Polsce w latach 80-tych, kiedy funkcjonowała — przynosząc często znakomite efekty — kultura niezależna.

Festiwal Kameralistyki wymaga innego rodzaju zaangażowania organizatorskiego niż festiwale prezentujące wielkie formy. Łatwiej pozyskać mecenasa lub mecenasów. Mecenat może być wielopodmiotowy, gdyż koszta można podzielić na mniejsze części. Łatwiej bezpośrednio zainteresować lokalne i regionalne społeczności, bowiem Festiwal odbywa się w rozlicznych miejscowościach, przestrzeniach, salach.

Oczekuje się, że Festiwal będzie pobudzał koniunkturę artystyczną: stwarza zapotrzebowanie na sztukę i jest okazją do jej prezentacji — budzi potrzebę przeżyć artystycznych w szerokich kręgach społecznych — to znowu wzmaga zapotrzebowanie na dzieła itd.

Festiwal odbywa się w listopadzie, a więc ważnym dla Polski miesiącu — odzyskania niepodległości.

/ tekst z katalogu festiwalowego na rok 1993


Artyści

Ⅱ edycja odbyła się w dniach 11 — 22 listopada 1993 roku.

Muzyka 1993

Spirituals Singers, Słowacka Orkiestra Kameralna pod dyrekcją Bohdana Warchala, Chór Halka, Chór Mieszany Harmonia, Benon Maliszewski, Śląska Orkiestra Kameralna pod dyrekcją J.W. Hawela, Zespół Regionalny Piekarskie Klachule, Janusz Olejniczak, Zespoły Artystyczne Miejskiego Ośrodka Kultury w Sławkowie, Uczniowie i Nauczyciele Państwowej Szkoły Muzycznej w Tarnowskich Górach, Mieczysław Szcześniak, Tomasz Szwed, Jorgos Skolias, Bronisław Duży, Aleksander Korecki, Krzysztof Ścierański, Morgenstern, Stephanie Skura, Kaja Danczowska, Mariola Cieniawa, Divertimento, Acco duo, Lora Szafran & New Presentation, Trio Con Brio, Śląski Kwintet Akordeonowy, Capella Nicopolensis, Chór Kameralny Slavica Musa, Raciborska Orkiestra Kameralna pod dyrekcją Andrzeja Rosoła, Michalina Growiec, Chór Canticum Canticorum pod dyrekcją Jolanty Sznajder, Orkiestra Kameralna Polskiego Radioa Amadeus pod dyrekcją Agnieszki Duczmal, Mirosław Franczak, Michał Wroński, Ewa Przybyłowicz, Jean Claude Cottier, Józef Skrzek, Opera Śląska w Bytomiu, Akademia Muzyczna w Katowicach, uczniowie ogniska muzycznego w Piekarach Śląskich, Uczniowie Państwowej Szkoły Muzycznej w Chorzowie, Regina Smendzianka, DDD, Katarzyna Biel, Teresa Żylis Gara, Waldemar Malicki, Leokadia Duży, Marcin Sikorski, Trio Janusza Strobla, Kwartet Bogdanowicza, Ewa Jaślar, Grażyna Zbijowska,Kałudia Kałudow, Blues and Soul Formation, Dorota Imiełowska, Zespół 8 Wiolonczel WOSPRiTV Cantabile, Eugenia Mirosława Rezler, Julian Gembalski, Kwartet Smyczkowy WOSPRiTV, Edyta Geppert,

Koncert muzyki i poezji z okazji Święta Niepodległości „O tej co nie zginęła"

Sztuka 1993

D.W. Cieślik, Janina Biała, Henryk Waniek, Stefan Guber, Magdalena Bartkiewicz, Elżbieta Szewsowa, Stanisław Hermanowicz, Jan Szklany, Algidras Indrasius, Aleksandra Telka-Budke, Tomasz Owczarski, Tadeusz Siara, Jan Szmatloch, Ferdynand Szypuła, Ireneusz Walczak, Adam Sadura, Roman Nowotarski, Jerzy Moskal, Bogdan Topor, Anna Maria Rybka, Marek Kamieński, Gieorgij Safronow,

Wystawa Udział młodzieży Chrzanowa w Oddziałach Armii Krajowej

Wystawa fotografii Josif Brodski w Katowicach

Wystawa Bohaterowie Niepodległości

Wystawa Pejzaż dawnych Piekar

Wystawa 75 rocznica Niepodległości

Wystawa prac Sekcji Plastycznej MDK w Piekarach Śląskich

Teatr 1993

Teatr Śląski w Katowicach, Jerzy Trela, Divadlo Loutek Ostarava, Teatr Nowy w Zabrzu, Piotr Szmitke, Towarzystwo Wierszalin, Teatr GuGalander, Marek Gołebiowski, Andrzej Rozmus, Teatr Baj Pomorski z Torunia, Teatr Lalka z Warszawy, Teatr Lalki i Aktora Rabcio z Rabki, Scena Pod Lipami z Poznania, Teatr Rozrywki z Chorzowa, Teatr Studio z Warszawy, Teatr Współczesny Seatle MOK z Kuźni Raciborskiej, Teatr Bonawentura, Teatr Lalek Skrzat, Anna Chodakowska, Stowarzyszenie Teatralna POKO, Andrzej Smogór, Moskiewski Teatr Muzyczno-Plastyczny, Anton Anderle, Divadlo Lampion Kladno, Teatr Korez z Katowic, Stary Teatr z Krakowa, Agencja Koncertowa Scena, Teatr Nowy z Warszawy, Teatr Belfegor, Olga Sawicka, Zbigniew Zapasiewicz, Teatr Powszechny z Warszawy, Edward Żentara, Marek Kalita

Literatura 1993

Katarzyna Młynarczyk, Jacek Kozik, Piotr Zaczkowski, Krzysztof Lisowski, Piotr Bratkowski, Jerzy Suchanek, Maciej Szczawiński, Krystyna Lars, Barbara Gruszka-Zych, Andrzej Szuba, Krzysztof Ćwikliński, Andrzej Kaliszewski, Sławomir Matusz, Małgorzata Smuda, Maria Kieszek, Beata Aleksandrowicz, Zbigniew Kieszek, Renata Putzlacher, Dorota Koman, Jacek Kozik, Tadeusz Kijonka,

Film 1993

Krzysztof Kieślowski, Marek Piwowski, Miloš Forman, Vojtěch Jasný, Jiří Menzel, Jan Němec, Věra Chytilová, Jaromil Jireš, E. Schorm, Ivan Passer, Zbyněk Brynych, Elmar Klos i Ján Kadár

pokaz filmu Salve Regina z okresu II Rzeczypospolitej

Konferencja 1993

Dogmat, herezja, gnoza jako formy przeżycia religijnego w poezji po 1975 roku: Jolanta Zaczkowska, Krzysztof Ćwikliński, Stefan Chwin, Marian Kisiel, S. Mutz, Jan Sochoń, Piotr Wilczek, prof. Ireneusz Opacki, Marta Fox

zamknij