Ars Cameralis Silesiae Superioris

Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Frauke Dannery, Michał Smandek  — the opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Frauke Dannery, Michał Smandek — the opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
The opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
The opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
The opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
The opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Michał Smandek, Plant care. Wujek coal mine — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
The opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
The opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
Frauke Dannert, Stencil — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak
David Leleu, Antropocene — opening of the exhibition, photo by Tomasz Żak

Interventions. Space / Time / Memory

19.10. — 31.12.2017 | Silesian Museum

Exhibition within the project Kulturatrium

Exhibition Interventions. Space, time, memory  is the result of an encounter of three artists: Frauke Dannert (Germany), David Leleu (France) and Michał Smandek (Poland), welcomed by the Ars Cameralis Cultural Institution as artists-in-residence in October 2016 within the framework of the international Kultur’a-Trium project, which involves cooperation of the Weimar Triangle regions: Silesian Voivodeship, North Rhine-Westphalia and Hauts-de-France.

***

At the basis of every invitation to come together, on the intellectual as well as symbolic plane, appears a shimmering illusion of some other world (or the world in general); there is a challenge to outline a common and coherent whole. A whole that could be traced back to actual contacts, relations and connections. In this context, the challenge is to reject the formula and figure of the lonely witness, embracing the necessity to reach beyond the private world, nurtured with great attention to personal space. This process is often hindered by one’s own experience of living among others and by the reality in which each subject speaks in their own voice, with the conviction that it will have a presence and be heard. Durs Grünbein, a distinguished German writer, in his essay devoted to Galileo, paints this image: ’Imagine a planet with the population of six billion subjects, and the image of an ant-hill, pitiful and terrible, will take on the shape of the real world where each individual speaks in their own voice and wants to be heard.’

However, aside from this vision of the world represented and perceived in terms of scientific knowledge, the closed systems of geometry, statistics or physics there is a parallel world of aesthetic phenomena where each voice has its place and value, it creates its own reality which stretches in a dynamic opposition between liberation and destruction, between the disappearing and emerging world. Here, the world is shaped by receiving a new form every day, passing evolutionally, or even revolutionarily, from liquid to solid state, and then evaporating again to assume a new form of illusory durability. In this world, located as if on the other side of the mirror, everyone can tell their story, re-enact their beginnings, present the scope of their experiences. Each voice that quickly becomes a voice of the past never loses its value, strength and power. Once articulated, it can become a source of inspiration for travel to unexplored lands, filled with light and hidden by the darkness of night alike, for, as Shakespeare wrote in The Winter’s Tale, “They look’d as they had heard of a world ransom’d, or one destroyed.” At the same time, this voice is an instant invitation to reflect on and rethink the present time, including the current situation, as well as to assess one’s own relationship with the world.

/Marek Zieliński, curator

Artists participating in the project:

Frauke Dannert

Urodzona w 1979 roku w Herdecke (Niemcy). Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Düsseldorfie pod kierunkiem (2004–2010), Akademię Sztuki w Münster (2001) oraz Goldsmiths College w Londynie (2009–2010). Brała udział w wielu wystawach indywidualnych i grupowych w Niemczech i za granicą. Współpracuje z Museum Kunstpalast w Düsseldorfie. Mieszka i pracuje w Kolonii.

Sztuka Frauke Dannert jest odpowiedzią na doświadczenie miejsca, z naciskiem na eksplorację ideologii architektury, materialnych procesów de- i re-konstrukcji oraz optycznych iluzji przestrzeni. Bada fenomenologię przestrzeni oraz fizyczność i cielesność istnienia w przestrzeni, wyrażając je poprzez formy nacechowane ciągłym napięciem między dwu- i trójwymiarowością. Artystka wykorzystuje doświadczenie miejskich krajobrazów (Wielkiej Brytanii i Niemiec), szczególnie powojennej architektury brutalistycznej. Kolaże i instalacje konstruowane są z prostych elementów architektonicznych, odnoszących się do form podstawowych zaproponowanych przez szkołę Bauhausu. W procesie twórczym powstaje nowy język wizualny, w którym architektoniczne pejzaże składane są z fragmentów fotografii, tworząc gęsty palimpsest obrazów. Wiele prac poświęconych jest funkcjonowaniu architektury w pamięci zbiorowej. Artystka bada, jak krajobrazy nabierają znaczenia, są przedstawiane i chronione, aby stworzyć odczucie lub powszechną znajomość „miejsca”. Podważają one koncepcję tożsamości i „atrakcji turystycznej”, tego co czyni te miejsca wyjątkowymi i odróżnia je od innych, podczas gdy ich reprezentacje są z upływem czasu ciągle tworzone na nowo. Znajduje to odbicie w wykorzystaniu kolejnych warstw archiwalnych fotografii, co z kolei odzwierciedla nieustającą materialną rekonstrukcję i ideologiczną dyskusję otoczenia architektonicznego.

Zobacz galerię

David Leleu

Urodzony w 1973 roku w Chauny (Francja). Absolwent ERG (Ecole de Recherche Graphique, Saint -Luc) w Brukselii. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i grupowych we Francji i za granicą. Mieszka w Roubaix i pracuje w La Malterie, Lille.

Jest artystą, który nie ujawnia w pełni swoich technik i procesu twórczego, bawi się swoim wizerunkiem i przez większość czasu pozwala wątpliwościom górować nad intencjami. Instalacje, zdjęcia, a nawet niesklasyfikowane przedmioty, każda jego działalność artystyczna jest zbudowana z zastanych materiałów, gromadzonych i wydobytych z nieskończonego świata obrazów. Te obrazy zaczerpnięte z różnych źródeł ikonograficznych, czasopism, książek, gazet czy internetu zostają przekształcone przez artystę, ujawnione w nowy sposób, reaktywowane. Jego twórczość ożywia zamierzchły antagonizm pomiędzy „sztuką” i „rzemiosłem”. Jednak artysta, zamiast stawiać je w opozycji, inicjuje dialog. Jego technika oraz skomplikowane przekształcenia otwierają się w stronę estetycznego pytania o status i naturę obrazu.

Zobacz galerię

Michał Smandek

Urodzony w 1981 roku w Rudzie Śląskiej (Polska). Artysta sztuk wizualnych, twórca rzeźb, instalacji, fotografii. W 2007 obronił dyplom z rzeźby na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Śląskiego. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i grupowych w Polsce i za granicą. Współpracuje z Rodríguez Gallery z Poznania. Mieszka w Katowicach, pracuje w tutejszej Akademii Sztuk Pięknych.

Zajmuje się współzależnością działań człowieka i natury, modyfikacjami przestrzeni. Podczas swoich licznych podróży poszukuje miejsc niedostępnych, które później zawłaszcza na potrzeby sztuki — stają się tłem dla działań land-artowych. Prace Smandka mają charakter badawczy i procesualny, opierają się na wnikliwej obserwacji, przyglądaniu się ledwie zauważalnym procesom, świadomości wyboru i rozumieniu siły czynionego gestu twórczego. Artysta sprawdza pojemność definicji sztuki i zakres jej rozpoznawalności, zacierając granicę między wykonywaniem a zawłaszczaniem zastanych sytuacji jako gotowych dzieł. W swoje działania angażuje miejscowe społeczności, wierząc w uniwersalny język sztuki.

Zobacz galerię

Description of the works:

Szablon, Frauke Dannert

Na potrzeby wystawy „Interwencje. Przestrzeń /czas / pamięć” artystka przygotowała wielkoformatowe malarstwo ścienne. Przedstawione formy wywodzą się z fragmentów architektury, którą Dannert fotografowała podczas pobytu rezydencyjnego w Katowicach.

Antropocen, David Leleu

Jak w antropocenie, erze geologicznej naznaczonej wpływem człowieka, którego działalność głęboko zmodyfikowała biosferę i klimat, odciskam własny ślad na obrazach i pracach. Podobnie jak geolog, wydobywam na światło dzienne szczegół, element lub całość obrazu. Niezależnie od tego, czy jest to stos zdjęć, czy obrazów stereoskopowych, obrazy zawarte w samym obiekcie zaczynają ze sobą harmonizować, scalają się, mieszają, prowadzą dialog, tworząc nieruchomą podróż, statyczną inscenizację w głąb.

Zabiegi pielęgnacyjne. Kopalnia „Wujek”, Michał Smandek

„(…) w pewnym momencie oddziały te, które były na placu przed nami, zaczęły udawać paniczną ucieczkę w popłochu, w ten sposób prowokując strajkujących do wybiegnięcia za nimi na ulicę. Ten manewr się też nie powiódł. Wtenczas na teren kopalni został wprowadzony dwudziestoczteroosobowy pluton specjalny, który wchodził w skład pułku manewrowego ZOMO, i z takiego podwyższenia przy budynku magazynu głównego, taka mini rampa, z tej rampy zaczęto strzelać do strajkujących. W wyniku użycia broni palnej zostaje rannych trzydzieści trzy osoby, w tym dziewięciu ze skutkiem śmiertelnym. Sześciu ginie na miejscu, siódmy umiera po przewiezieniu do szpitala, ósmy 2 stycznia, a ostatni 23 stycznia.” — tak we fragmencie wspomina tragiczne wydarzenia z 16 grudnia 1981 roku Stanisław Płatek, górnik, przewodniczący komitetu strajkowego, ranny, postrzelony w bark.

Rany mają to do siebie, że bolą. Bardziej lub mniej, ale jednak. Nawet skóra zabliźniona jest jakaś inna. Podczas dotykania rany palec w naturalnym odruchu szybko się cofa, aby nie drażnić tkanki. Rany trudno dotykać nawet samemu, a co dopiero, gdy ma je dotknąć inna osoba. Rana jest miejscem intymnym, jest bardzo czuła. Kiedyś do rany przykładano okład z liści, z ziół, roślin, aby uśmierzyć ból, ukoić, leczyć. Na kopalni „Wujek” w pomieszczeniach na powierzchni dba się o rośliny, nawet w miejscu najmniej oczekiwanym, bo wśród pracujących ludzi i maszyn. W maszynowni wyciągowej szybu Lechia było ich dziwnym trafem dziewięć, operatorzy nigdy ich nie liczyli, tak już po prostu jest. Dziewięć.

Podziękowania:
Stanisław Płatek — jeden z przywódców strajku na kopalni „Wujek” w grudniu 1981 roku,
członek Społecznego Komitetu Pamięci Górników Poległych 16 grudnia 1981.
Robert Ciupa — dyrektor Śląskiego Centrum Wolności i Solidarności
Michał Paprotny — dyrektor KWK „Wujek”, „Ruch Śląsk”
Grzegorz Sitkowski — inżynier do spraw BHPiS
Marcin Gruszka — nadsztygar do spraw BHP
Daniel Bździuch — sztygar zmianowy oddziału MM-1

Organizator

Nasi partnerzy

zamknij